Οι
«εθνικόφρονες» χαίρονταν για την δυστυχία του «ανταγωνιστή» τους, της Χρυσής
Αυγής. Ένα «βαρίδι» ήμασταν για αυτούς. Η φυλάκισή μας τους έκανε να νιώσουν
ανακούφιση γιατί γλίτωσαν από την Χρυσή Αυγή και τον Μιχαλολιάκο. Μας έβαλαν
στην φυλακή.
Όσοι
μας αγαπούσαν ήταν σίγουρα δίπλα μας με την σκέψη τους και την ψυχή τους.
Απόλυτη σιωπή από τα «πατριωτικά» ΜΜΕ, τα οποία μας είχαν λιντσάρει
κυριολεκτικά. Και μετά από όλα μας λένε ότι η δημοκρατία «δεν εκδικείται». Όχι
ΜΟΝΟ «εκδικείται», αλλά εξοντώνει κυριολεκτικά ηθικά, πολιτικά και βιολογικά
όσους θεωρεί επικίνδυνους για το διεφθαρμένο καθεστώς, που με θράσος αποκαλούν
«δημοκρατία», αλλά μόνο δημοκρατία δεν είναι.
Την περίοδο της φυλακής, κάποιοι πρώην Χρυσαυγίτες, που στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ Χρυσαυγίτες, μαζί με τους «εθνικοπατριώτες» (πρώην νεοδημοκράτες μέχρι αποτυχημένοι πολιτευτές του Βελόπουλου και του Καρατζαφέρη), συνέχιζαν κανονικά να μας συκοφαντούν, να μας υβρίζουν.
Εάν
σε κάτι η Αριστερά πράγματι υπερέχει της λεγόμενης Δεξιάς (που ποτέ δεν ανήκε η
Χρυσή Αυγή), ή εάν θέλετε γενικά του αντικομμουνιστικού στρατοπέδου, είναι η
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.
Αντίθετα,
οι «εθνικόφρονες» χαίρονταν για την δυστυχία του «ανταγωνιστή» τους. Δυστυχώς ο
διχασμός ήταν πάντα χαρακτηριστικό της Ελληνικής Φυλής. Ένα «βαρίδι» ήμασταν
για αυτούς.
Η φυλάκισή μας τους έκανε να νιώσουν
ανακούφιση γιατί γλίτωσαν για πάντα από την Χρυσή Αυγή και τον Μιχαλολιάκο.
Όταν όμως ήμασταν στα «πάνω» μας όλα τα έβλεπαν στραβά. Επίσης εκτός από τους
εμπαθείς, που έτρεφαν αβυσσαλέο φθόνο και οι οποίοι ήσαν και εντός και εκτός
Χρυσής Αυγής, υπήρχαν και άνθρωποι, οι οποίοι αναμφισβήτητα μας αγαπούσαν και
στάθηκαν όσο μπορούσαν στο πλευρό μας.
