Ομιλία στην Τ.Ο. Πειραιώς - 20 Ιουλίου 1974: Δεν Ξεχνώ!


Την Παρασκευή, 17 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία ομιλία στα κατάμεστα γραφεία της Τ.Ο. Πειραιώς, από Συναγωνιστή του Ε.ΛΑ.Μ., με τίτλο: 20 Ιουλίου 1974 - Δεν Ξεχνώ!

Υπό κλίμα ιδιαίτερα έντονης συγκίνησης, ο Συναγωνιστής ξεκίνησε την ομιλία του κάνοντας εκτεταμένη ιστορική αναδρομή, με αφετηρία εκείνο το μαύρο πρωινό της 20ης Ιουλίου του 1974. Η ησυχία σπάει και οι σειρήνες του πολέμου αντηχούν σε όλο το Νησί. Οι Έλληνες όπως πάντα αφυπνίζονται, και δίχως δεύτερη σκέψη ρίχνονται στην μάχη. Το θάρρος και η γενναιότητα των ενόπλων δυνάμεων ξεπερνάει κάθε όριο, μα οι προδοσία έχει ξεκινήσει ήδη, καθώς ενισχύσεις δεν έρχονται. Οι άντρες της ΕΛ.ΔΥ.Κ, οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ Β' και οι καταδρομείς όμως δεν παραδίδουν γη και ύδωρ.

Η πρώτη απόβαση γίνεται στην Λευκωσία. Οι μάχες συνεχίζονται τις επόμενες ημέρες αδιάκοπα, μα εξακολουθούν να μην έρχονται ενισχύσεις από τον Ελλαδικό χώρο, λόγο του αμερικανικού παράγοντα. Ο ψευτοεθνάρχης Καραμανλής, πανηγυρίζει για τον ερχομό της δημοκρατίας, ενώ οι πραγματικοί Έλληνες αγωνιστές της αντίστασης πεθαίνουν, και εν συνεχεία, κάνει την περιβόητη δήλωση: «Η Κύπρος κείται μακράν». Ο Συναγωνιστής τόνισε πως γνωρίζουμε πολύ καλά ποιοι πολέμησαν και ποιοι είναι οι προδότες.


Στη συνέχεια ο ομιλητής επέστρεψε στο σήμερα. Σήμερα λοιπόν, 41 χρόνια μετά, οι πολιτικάντηδες μιλούν για "φιλίες" με τους εγκληματίες που κατασφάγιασαν, έκαψαν, βίασαν και λεηλάτησαν την γη μας και τους προγόνους μας. Η απάντηση μας απέναντι τους είναι μία και ξεκάθαρη: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ! Στην παράνομη κατοχή που υφίσταται μέχρι και σήμερα, οι Έλληνες Εθνικιστές αποτελούν το τελευταίο προπύργιο Εθνικής Μνήμης και αντίστασης αυτού του τόπου. Την ώρα που κάποιοι έχουν αρχίσει ήδη να στήνουν πανηγύρια και συναυλίες με τους προαιώνιους εχθρούς μας, κάποιοι άλλοι πενθούν και στέκονται ατρόμητοι μπροστά στον πάνοπλο εχθρό, σαν το τελευταίο ψεγάδι ιπποτισμού αυτού του κόσμου. Έχουμε ιερό καθήκον απέναντι σε κάθε πεσόντα, κάθε σφαγιασθέντα, κάθε βιασμένη μάνα και στους Ισαάκ - Σολωμού, να μην ξεχάσουμε ποτέ και να αγωνιστούμε έως την τελευταία ρανίδα του αίματος μας για πατρίδα και ελευθερία. Ακολούθησε εκτενής πολιτικός και ιδεολογικός διάλογος μεταξύ των παρευρισκόμενων και στην συνέχεια, ως είθισται, άπαντες σε στάση προσοχής απαγγείλαμε τον Εθνικό μας Ύμνο και τον Ύμνο του Κινήματος.